شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین
روی دل با کاروان کربلا دارد حسین
از حریم کعبهي جدش به اشکی شست دست
مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین
. . .
بارد ، چه ؟ خون ! که ؟دیده ، چه سان ؟روز و شب ! چرا ؟
از غم ، کدام غم ؟ غم سلطان کربلا !
نامش چه بد ؟ حسین ! ز نسل که ؟ از علی!
مامش که بود ؟ فاطمه ! جدش که ؟ مصطفی
. . .
روز عاشورا همه اهل حلب باب انطاكيه اندر تا به شب
گرد آيد مرد و زن جمعي عظيم ماتم آن خاندان دارد مقيم
ناله و نوحه كنند اندر بكاء شيعه عاشورا، براي كربلا
بيابان ها تنور گرم و سوزان بود .
و خورشيد جهان افروز ،
زمين تشنه را چون تيغ ميبريد .
سُم اسبان جنگي بر بيابان بوسه ها ميداد .
لب مردان ، به تاول ها ز گرما بارور مي شد .
بيابان بود و شن ، شن بود و صحرا بود .
و مرد و مرد . . .
هر چیزی هنراست